Ég hata...

...ókurteist fólk. Þið vitið svona fólk sem kemur alltaf í sömu sjoppu og maður sjálfur er í og riðst kannski fram í röðinni og nöldrar svo við litlu 16 ára stelpuna, sem er að vinna í sjoppunni, um hvað allt sé dýrt, eins og það sé eitthvað henni að kenna. Það er ekkert venjulega óþolandi. Ætli svona fólki finnist allir vera að reyna að gera eitthvað á þeirra hlut. Og af hverju hittir maður alltaf svona fólk í bíó eða þegar maður er að kaupa ís. Aldrei ætla ég að kaupa mér ís í bíó.

...að það sé alltaf verið að spila sömu lögin í útvarpinu. 9 million bicycles lagið er gott dæmi um útvarpsnauðgun um þessar mundir og er það einmitt svona lag sem útvarsmönnum finnst sniðugt að spila á hverjum klukkutíma. Það er kannski ekkert skrítið að sumt fólk sé megapirrað og taki það út á þessum 16 ára búðarstelpum sem eiga það ekki skilið.

...Coke-light auglýsinguna með helíum röddinni sem syngur ömurlega mónótónískt stef eftir að búið er að fræða mann um að Coke-light sé málið. En ég man eftir þessari auglýsingu. Kannski er þá tilgangnum náð. Kannski er búið að innprenta í mig að ég þurfi að kaupa Coke-light. "Var það eitthvað fleira" spyr 16 ára afgreiðslustúlkan í sjoppunni og ég segi án þess að hugsa: "Já, 7 lítra af Coke-light, takk". Ég segi takk af því að ég vil vera kurteis til að bæta stelpunni fyrir það hvað kúnninn á undan mér var leiðinlegur og endurvekja traust hennar til manngæsku og umburðarlyndis. Svo drekk ég Coke-light í sólinni og brosi með hvítum tönnum hamingjubrosi, og chilla með hinu fólkinu í auglýsingalandi. Þar er enginn pirraður.

Lag dagsins er: "My guitar wants to Kill your Mama" með Frank Zappa.