Týndur
Eins og alþjóð sennilega veit þá er ég ekki búinn að vera duglegur að blogga undanfarið. Það er þó ekki sökum leti heldur kom svolítið rosalegt fyrir mig. Ég var nefninlega að fljúga frá New York til Sydney þegar skyndilega, í miðju flugi, rifnaði stélið af vélinni. Við það skapaðist mikil ringulreið og skömmu síðar brotlenti vélin á fáfarinni eyju. Aðeins lítill hópur fólks komst lífs af...
Þegar mesta sjokkið var runnið af fólki þurftum við að horfast í augu við það að eyjan væri mannlaus og enginn myndi koma að leita að okkur þarna. Ekki leið langur tími þangað til að við vorum búin að koma okkur upp tjaldbúðum og lítið samfélag byrjaði að myndast á eyjunni. Þó voru menn ekki alveg sammála um hvernig hlutunum væri best háttað og því var ósjaldan að spenna væri í loftinu.
Svo fóru skrítnir hlutir að gerast. Sköllótti gæjinn og ainhver annar sem er dáinn núna, fundu eitthvað lok á jörðinni. Það reyndist vera hleri að neðanjarðarbyrgi sem hýsti eitthvert leyniverkefni. Þar sat maður við tölvu og stimplaði inn kóða á tveggja tíma fresti. En hann var kominn með leið á vinnunni sinni þannig að hann fór.
Seinna fundum við fleira fólk. Það reyndist vera úr stélinu á flugvélinni en það lenti hinum megin á eyjunni. Það fólk var mjög pirrað og velti gjarnan vöngum yfir því hvort að það ætti að treysta okkur. Á því stigi var mér orðið nokkuð sama því atburðarrásin var sífellt skrítnari og erfitt orðið að fylgjast með.
Með tilkomu hins nýja hóps af fólki urðu til ný vandamál, nýjar ádeilur og fersk dramatík. Ég ákvað að ég þyldi ekki við lengur. Ég skyldi finna þann stærsta klett sem eyjan hefur að geyma og henda mér fram af honum. Vindurinn lék um hárið á mér þar sem ég sveif í lausu lofti á vit óvissunnar. Fyrir neðan mig ólgusjór sem beið þess að gefa mér frið fyrir þessu fólki og vælinu í þeim um sín vandamál og erfiðleika. Á sama augnabliki og ég breiddi út faðminn til þess að hverfa í hafið, vaknaði ég með látum í sófanum heima. Úff!
Það þarf ekki mörg orð að hafa um það að lag dagsins er King of Rock and Roll með Prefab Sprout.
Þegar mesta sjokkið var runnið af fólki þurftum við að horfast í augu við það að eyjan væri mannlaus og enginn myndi koma að leita að okkur þarna. Ekki leið langur tími þangað til að við vorum búin að koma okkur upp tjaldbúðum og lítið samfélag byrjaði að myndast á eyjunni. Þó voru menn ekki alveg sammála um hvernig hlutunum væri best háttað og því var ósjaldan að spenna væri í loftinu.
Svo fóru skrítnir hlutir að gerast. Sköllótti gæjinn og ainhver annar sem er dáinn núna, fundu eitthvað lok á jörðinni. Það reyndist vera hleri að neðanjarðarbyrgi sem hýsti eitthvert leyniverkefni. Þar sat maður við tölvu og stimplaði inn kóða á tveggja tíma fresti. En hann var kominn með leið á vinnunni sinni þannig að hann fór.
Seinna fundum við fleira fólk. Það reyndist vera úr stélinu á flugvélinni en það lenti hinum megin á eyjunni. Það fólk var mjög pirrað og velti gjarnan vöngum yfir því hvort að það ætti að treysta okkur. Á því stigi var mér orðið nokkuð sama því atburðarrásin var sífellt skrítnari og erfitt orðið að fylgjast með.
Með tilkomu hins nýja hóps af fólki urðu til ný vandamál, nýjar ádeilur og fersk dramatík. Ég ákvað að ég þyldi ekki við lengur. Ég skyldi finna þann stærsta klett sem eyjan hefur að geyma og henda mér fram af honum. Vindurinn lék um hárið á mér þar sem ég sveif í lausu lofti á vit óvissunnar. Fyrir neðan mig ólgusjór sem beið þess að gefa mér frið fyrir þessu fólki og vælinu í þeim um sín vandamál og erfiðleika. Á sama augnabliki og ég breiddi út faðminn til þess að hverfa í hafið, vaknaði ég með látum í sófanum heima. Úff!
Það þarf ekki mörg orð að hafa um það að lag dagsins er King of Rock and Roll með Prefab Sprout.
posted by Hallgrímur Ingvason at
4/28/2006
0 Comments:
Post a Comment
<< Home